චුල්ල ධම්ම පාල ජාතකය

චුල්ල ධම්මපාල ජාතකය

අතීත වර්තමාන භවයෙහි, බරණැස් නුවර රජකම් කළ බ්‍රහ්ද්‍රදත්ත නම් රජතුමාණන් වහන්සේ, ධර්මානුකූලව රාජ්‍ය පාලනය කළ රජ කෙනෙකි. උන්වහන්සේට චුල්ල ධම්මපාල නම් පුත්‍ර රත්නයක් විය. යෞවනයෙහි පටන් ම චුල්ල ධම්මපාල කුමාරයා සිය පියාණන්ගේ ධර්මිෂ්ඨ පාලනය අනුගමනය කරමින්, සියල්ලන්ගේ ම ප්‍රසාදයට පත් විය. එතුමාගේ නාමය "ධම්මපාල" යනුවෙන් හැඳින්වූයේ, ධර්මය රකින, ධර්මය සුරතල් කරන යන අර්ථයෙනි. එහෙත්, එතුමාගේ නාමයෙහි "චුල්ල" යන උපසර්ගය එක් වූයේ, එතුමාට යම් පුංචි දුර්වලතාවක් තිබූ නිසා ය. එනම්, එතුමාගේ කටහඬ තරමක් මෘදු වීම ය. එහෙත්, එය කිසිසේත් එතුමාගේ ධර්මයට හෝ රාජ්‍ය පාලනයට බාධාවක් වූයේ නැත.

කල්යත්ම, බ්‍රහ්ද්‍රදත්ත රජු වයෝවෘද්ධ විය. රාජ්‍ය පාලනයෙහි දැඩි වගකීම එතුමාට බරක් වන්නට විය. එබැවින්, එතුමා චුල්ල ධම්මපාල කුමාරයාට රාජ්‍ය අභිෂේකය සිදු කර, රජු බවට පත් කළහ. චුල්ල ධම්මපාල රජතුමාණන්, සිය පියාණන් මෙන් ම ධර්මානුකූලව රාජ්‍යය පාලනය කරන්නට වූහ. එතුමාගේ පාලනයෙහි දී, කිසිදු පුරවැසියෙක් දුක් වින්දේ නැත. ධර්මය රජයන්නට විය.

එක්තරා දවසක, බරණැස් නුවරට දරුණු නියඟයක් බලපෑවේ ය. වැසි ඇදහැලීම නතර විය. ගංගා, ඇළ, දොළ, ළිං සියල්ල සිඳී ගියේ ය. මහ පොළොව පැළී ගියේ ය. මිනිසුන්, සත්තු, ගහ කොළ සියල්ල ජලය නොමැතිව පීඩා වින්දේ ය. සරුසාරව පැවති කෙත්වතු සියල්ල වියළි කාන්තාරයක් බවට පත් විය. ගොවියෝ සිය කෘෂිකර්මය අතහැර දැමූහ. වෙළඳුන්ට වෙළඳාම් කරන්නට කිසිවක් ඉතිරි වූයේ නැත. නුවර පුරාම විලාප නැගීම්, හඬා වැලපීම්, ආයාචනා නිතර ඇසෙන්නට විය.

චුල්ල ධම්මපාල රජතුමාණන් සිය රාජධානියේ ජනතාවගේ දුක දැක ඉතාමත් සේ කම්පා වූහ. එතුමා සිය අමාත්‍යවරුන් කැඳවා, තත්ත්වය විමසූහ.

"අමාත්‍යවරුනි, අප රාජධානියට මෙම මහත් විපත පැමිණ ඇත්තේ මන්ද? ජනතාව මේ තරම් දුකට පත්ව ඇත්තේ කුමක් නිසා ද?"

එක් අමාත්‍යවරයෙක්, කනගාටු මුහුණින් මෙසේ පැවසී ය:

"මහරජ, මෙම නියඟය පැමිණ ඇත්තේ අප රාජ්‍යයෙහි යම් අකුසලයක් සිදු වූ නිසා විය හැකි ය. එසේ නැතහොත්, අපගේ කුසල කර්මයන්ගේ විපාකය මේ වන විට අවසන් වන්නට ද ඇත. මට නම්, එය අපගේ රජතුමාගේ ධර්මයෙහි යම් දුර්වලතාවක් නිසා විය හැකි යැයි සිතේ."

රජතුමාට මෙම කතාව ඇසූ විට, සිය හදවතෙහි දැඩි වේදනාවක් දැනුණේ ය. එතුමා කිසි දිනෙක ධර්මය අතහැර නැත. එසේ නම්, මෙය සිදුවන්නේ කෙසේ ද? එතුමා සිතුවේ, මෙම නියඟයට හේතුව කුමක් වුව ද, එයින් ජනතාව මුදා ගැනීම සිය වගකීම බවයි.

"අමාත්‍යවරුනි, හේතුව කුමක් වුව ද, අපගේ ජනතාව මේ දුකට පත් වී සිටින විට, අප නිශ්චලව සිටිය නොහැකි ය. අප සියල්ලෝ ම එක්වී, මෙම විපතින් ගොඩ ඒමට මාර්ගයක් සොයා ගත යුතු ය."

රජතුමා, සිය අමාත්‍යවරුන් සමග රාජ සභාවේදී මේ පිළිබඳව සාකච්ඡා කළහ. බොහෝ දෙනා විවිධ අදහස් දැක්වූහ. ඇතැමුන් යක්ෂයන්ට බිලි පූජා කිරීමට යෝජනා කළහ. තවත් සමහරුන් දිව්‍ය ලෝකවලට යාඥා කිරීමට කීහ. එහෙත්, චුල්ල ධම්මපාල රජතුමාණන් ඒ කිසිවකට එකඟ වූයේ නැත. එතුමාගේ විශ්වාසය වූයේ, ධර්මය මගින් ම සියලු දුක දුරු කළ හැකි බව ය.

එදින රාත්‍රියේ, රජතුමාට සිහිනයක් දර්ශනය විය. සිහිනයෙන්, අතිශයින් ම සුන්දර, රන්වන් පැහැයෙන් බබළන, සුවඳ විලවුන් ආලේප කළ, අනුරාගයෙන් දිදුලන, දිව්‍යමය ස්වරූපයක් ඇති, රන්වන් පාට මලක් උන්වහන්සේට දර්ශනය විය. එම මලෙහි, අතිශයින් ම සුන්දර, දම් පාට වස්ත්‍රවලින් සැරසුණු, රන්වන් ආභරණ පැළඳි, දිව්‍යමය රූ සපුවකින් යුතු, සුන්දර කාන්තාවක් වැඩ සිටියා ය. ඇගේ මුහුණ මෘදු සිනාවකින් බබළන අතර, ඇගේ දෑස් කාරුණික විය. ඇගේ සිරුරෙන්, සුවඳ විලවුන් වර්ගවලටත් වඩා මනස්කර් ඝන්ධයක් හමන්නට විය.

රජතුමා පුදුමයට පත් විය. එතුමා එම ස්ත්‍රියගෙන් විමසූහ:

"ස්ත්‍රියනි, ඔබ කවුද? ඔබ මේ රන් මලෙහි වැඩ සිටින්නේ මන්ද?"

එම ස්ත්‍රිය මෘදු ස්වරයෙන් මෙසේ පිළිතුරු දුන්නා ය:

"මහරජ, මම ධර්මය වෙමි. ඔබගේ රාජ්‍යයෙහි ධර්මය රජයන නිසා, මම මෙසේ රන් මලක වැඩ සිටිමි. එහෙත්, දැන් මේ දේශයෙහි ධර්මය දුර්වල වී ඇත. එබැවින්, මමත් දුර්වල වෙමි. ඔබගේ රාජ්‍යයෙහි ජනතාව ධර්මය අතහැර, අකුසල් කරන්නේ නම්, මම මෙතැනින් අතුරුදහන් වන්නෙමි. එවිට, මෙම නියඟය තවත් උග්‍ර වනු ඇත."

රජතුමාට සිහිනයෙන් අවදි වන විට, හදවතෙහි භීතියක් සහ ඒ සමඟ ම යම් බලාපොරොත්තුවක් ද විය. එතුමාට වැටහුණේ, සිය රාජ්‍යයෙහි ධර්මය දුර්වල වීම ම මෙම නියඟයට හේතුව බව ය. එතුමා වහා ම නැඟිට, සිය අමාත්‍යවරුන් කැඳවා, සිහිනය විස්තර කළහ.

"අමාත්‍යවරුනි, මට අද රෑ සිහිනයක් දර්ශනය විය. එහිදී, මම ධර්මය නම් වූ දෙවඟන දුටුවෙමි. ඇය කීවේ, අපගේ රාජ්‍යයෙහි ධර්මය දුර්වල වී ඇති බවත්, ධර්මය අතහැර ජනතාව අකුසල් කරන බවත් ය. එබැවින්, අප සියල්ලෝ ම එක්වී, ධර්මයෙහි පිහිටා, යහපත් කටයුතු කළ යුතු බව ය."

අමාත්‍යවරුන් රජුගේ කතාව අසා, ධර්මයෙහි වැදගත්කම තේරුම් ගත්හ. ඔවුන් රජුට එකඟ වී, ජනතාව දැනුවත් කිරීමට කටයුතු කළහ. රජතුමා, නුවර පුරා දූතයන් යවා, සියලු ජනතාවට ධර්මයෙහි වැදගත්කම පිළිබඳව දේශනා කළහ.

"මාගේ ආදරණීය පුරවැසියනි, අප රාජ්‍යයට පැමිණ ඇති මෙම මහත් විපතට හේතුව, අපගේ ධර්මයෙහි සිදු වී ඇති දුර්වලතාවය යි. අප ධර්මය අතහැර, අකුසල් කරන්නට වූ විට, ස්වභාව ධර්මය ද අපට එරෙහිව ක්‍රියා කරන්නට පටන් ගනී. එබැවින්, අප සියල්ලෝ ම එක්වී, ධර්මයෙහි පිහිටා, යහපත් කටයුතු කරමු. දස පාරමී ධර්මයෙහි නියැලෙමු. දාන, ශීල, භාවනා ආදියෙහි යෙදෙමු. සත්‍ය වචනයෙන්, කාරුණික වචනයෙන්, ප්‍රිය වචනයෙන්, ප්‍රයෝජනවත් වචනයෙන් එකිනෙකාට සලකමු. අන් අයට හානි නොකරමු. පරෝපකාරී සිත් ඇති කර ගනිමු."

රජතුමාගේ දේශනය ජනතාවගේ සිත් තුළට කාවැදුණේ ය. ඔවුන් සිය වැරදි තේරුම් ගෙන, ධර්මයෙහි පිහිටන්නට වූහ. දානමය කටයුතු ආරම්භ විය. දුප්පතුන්ට, අසරණයන්ට, සතුන්ට ආහාර, පාන, වස්ත්‍ර ආදිය දන් දුන්හ. ශීල සමාදානයෙන් ජීවත් වූහ. මෛත්‍රිය, කරුණාව, මුදිතාව, උපේක්ෂාව යන බ්‍රහ්ම විහරණයන්හි නියැලුණහ. සත්‍යවාදීව කටයුතු කළහ.

දිනෙන් දින, ජනතාව ධර්මයෙහි යෙදෙන්නට වූහ. ධර්මයෙහි බලය ක්‍රියාත්මක වන්නට විය. අහස කළු පැහැ ගැන්වෙන්නට විය. සුළං හමන්නට විය. ඉන්පසු, මහා වැස්සක් ඇද හැලුණේ ය. ගංගා, ඇළ, දොළ, ළිං යථා තත්වයට පත් විය. වියළි ගිය භූමිය සශ්‍රීක විය. පැළී ගිය පොළව යථා තත්වයට පත් විය. සතුටු කඳුළු ඇස් වලින් ගලා ගියේ ය.

චුල්ල ධම්මපාල රජතුමාණන්, සිය ජනතාවගේ සතුට දැක ඉතාමත් සේ සතුටු වූහ. එතුමාට වැටහුණේ, ධර්මය යනු සැබවින් ම සියලු විපත්ති දුරු කරන බලවේගයක් බව ය. එතැන් සිට, චුල්ල ධම්මපාල රජතුමාණන් ධර්මානුකූලව රාජ්‍යය පාලනය කළ අතර, සිය ජනතාව ද ධර්මයෙහි පිහිටුවා, සදාකාලික සතුටින් ජීවත් වූහ.

කර්මය ධර්මයෙහි පිහිටීමෙන් සියලු විපත් දුරු වේ.

ධර්මය රකින, ධර්මය සුරතල් කරන බෝධිසත්වයන් වහන්සේගේ ධර්මචාරිත්ව බාරමය.